Η τελευταία επιστολή

Η τελευταία επιστολή ενός μεγάλου ανθρώπου του
Μανώλη Ρασούλη εις μνημόσυνον αιώνιον.


«Αρτι αφιχθείς από την Αυστραλία, όπου πήγα για έναν µήνα ν’ αλλάξω παραστάσεις, να πάρω µια ανάσα γιατί µοιάζω µε µωρό στη φωτιά και αρχαία σκουριά, µε όλα τούτα τα τεκταινόµενα εγχωρίως, πληροφορήθηκα ότι οι ιθύνοντες µου έκοψαν την εκποµπή που είχα στο Α’ πρόγραµµα του ραδιοφώνου (105,8) επί 6 χρόνια, κρατώντας τα µπόσικα στην κατιούσα.

Η αλήθεια είναι ότι στενοχωρήθηκα µε τον τρόπο που µε πέταξαν στον κάδο, γιατί βασικά είµαι ένας απ’ αυτούς που υποστηρίζουν τις αξίες. Είµαι άνεργος και αχρήµατος και ηλικιωµένος. Σύνταξη δεν έχω πάρει ακόµα. Ευελπιστώ. Κι όπως ξέρεις, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. ∆εν έχω, πάντως, να πληρώνω ούτε και το νοίκι µου. Εδιωξε και την κόρη µου, από το δηµοτικό Κανάλι 1 του Πειραιά, αµέσως µόλις βγήκε δήµαρχος ο µπασκετµπολίστας Φασούλας. Κι ας έκανε το χαρισµατικό και µορφωµένο κορίτσι επί 4 χρόνια εκποµπές πρότυπα. Είµαι στο κουρµπέτι και το ραδιοφωνικό 50 χρόνια και ξέρω τι είναι τι και ποιος είναι ποιος. Η αυτογνωσία µου είναι πολύ ενισχυµένη. Αντί ν’ ακούν εµάς, που περάσαµε από 40 κύµατα και να µαθαίνουν, µόλις πήραν το σκήπτρο άρχισαν µε τη γνωστή εµπάθεια, απάθεια και αµάθεια τις εκκαθαρίσεις.

Νοµίζω ότι µέσα στο γενικό και αποδεδειγµένο µπάχαλο, τέτοιες ανόητες εξουσιαστικότητες είναι καταδικασµένες και τιµωρητέες. Οποιος φοβάται τη γνώµη µου ή όποιος νοµίζει ότι είναι ανώτερος, ας βγει να µετρηθούµε στα φανερά. Η χώρα δεν αντέχει άλλο κυνισµό, σαχλαµάρα, µπαλαφάρα, αµάθεια και αρχοντοχωριατισµό. Το µικρό µου έργο δείχνει ότι είµαι πειθαρχηµένος στα κοινωνικά ιδεώδη και στην παραγωγή κοινωνικής και εθνικής συνείδησης. Ο υπουργός Πολιτισµού Τηλέµαχος Χυτήρης, ο Παπαδηµητρίου και ο Ταγµατάρχης µε ξέρουν χρόνια πολλά. Ποιος ιθύνων έβγαλε την απόφαση να µε διώξουν; Ας βγει να µας πει το σκεπτικό. Με το ίδιο σκεπτικό µε έδιωξαν το ‘84 και από την τότε ΥΕΝΕ∆, όταν είπα µια µαντινάδα που αφορούσε τον Κοσκωτά…».

Αναδημοσίευση από το star.gr

Ποσειδωνιάται

Ποσειδωνιάταις τοις εν τω Τυρρηνικώ κόλ-
πω το μεν εξ αρχής Έλλησιν ούσιν εκβαρβα-
ρώσθαι Τυρρηνοίς ή Ρωμαίοις γεγονόσι και
την τε φωνήν μεταβεβληκέναι, τα τε πολλά
των επιτηδευμάτων, άγειν δε μιαν τινα αυ-
τούς των εορτών των Ελλήνων έτι και νυν,
εν η συνιόντες αναμιμνήσκονται των αρ-
χαίων ονομάτων τε και νομίμων, απολοφυ-
ράμενοι προς αλλήλους και δακρύσαντες
απέρχονται
ΑΘΗΝΑΙΟΣ

Την γλώσσα την ελληνική οι Ποσειδωνιάται
εξέχασαν τόσους αιώνας ανακατευμένοι
με Τυρρηνούς, και με Λατίνους, κι' άλλους ξένους.
Το μόνο που τους έμενε προγονικό
ήταν μια ελληνική γιορτή, με τελετές ωραίες,
με λύρες και με αυλούς, με αγώνας και στεφάνους.
Κ' είχαν συνήθειο προς το τέλος της γιορτής
τα παλαιά τους έθιμα να διηγούνται,
και τα ελληνικά ονόματα να ξαναλένε,
που μόλις πια τα καταλάμβαναν ολίγοι.
Και πάντα μελαγχολικά τελείων' η γιορτή τους.
Γιατί θυμούνταν που κι' αυτοί ήσαν Έλληνες-
Ιταλιώται έναν καιρό κι' αυτοί•
και τώρα πώς εξέπεσαν, πώς έγιναν,
να ζουν και να ομιλούν βαρβαρικά
βγαλμένοι ω συμφορά! απ' τον ελληνισμό.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Αντίσταση στον μηδενισμό

Καλλιεργημένη μανιωδώς επί έναν σχεδόν αιώνα η αποστροφή, αν όχι το μίσος, προς τις πατρίδες ιδίως από όσους αντιπροβάλλονταν μέσα στις ταραγμένες κοινωνίες του περασμένου αιώνα ως «φωτισμένοι» και «προοδευτικοί» αποδίδει πλούσιους, φαρμακερούς καρπούς σε όλο τον κατ’ εφημισμό πολιτισμένο κόσμο…
Και στην Ελλάδα που για τετρακόσια ολόκληρα χρόνια, πάνω από 16 γενεές ανθρώπων βασανισμένων αλλά εσωτερικά άκαμπτων, στηρίχτηκαν πάνω στην θρησκεία τους και στην πατρίδα τους γευόμαστε κάθε τόσο τους θανάσιμους καρπούς ενός μηδενισμού που χτυπά και θρησκεία και πατρίδα στ’ όνομα ενός κούφιου και καταγέλαστου λαϊκισμού (ποιού λαϊκισμού όταν χρόνια τώρα ο ελληνικός λαός μυκτηρίζεται εξαπατούμενος από την πολιτική και τα ΜΜΕ). Ενός λαϊκισμού που γίνεται παιδαριώδης διότι φρονεί ότι επί 600 χρόνια όσοι πέρασαν από τα ιερά αυτά χώματα κι έβγαλαν ηρωες και αγίους ήταν ηλίθιοι ή μικρόμυαλοι και έφτασαν τάχα προς το τέλος του κακούργου 21ου αιώνα λαχανιασμένοι οι για πρώτη φορά μετά 20 γενιές Ελλήνων «έξυπνοι» κι άρχισαν το γκρέμισμα. Θρησκεία και Πατρίδα οι στόχοι, ιδεώδες μια χώρα σταύλος όπου όσοι ζούν θα τρώνε, θα δουλεύουν, θ’ αγοράζουν, θα χρησιμοποιούν, θα πετάνε, θα διασκεδάζουν , θα κάνουν σέξ, θ’ αρρωσταίνουν και θα πεθαίνουν σαν ζώα με τις μηχανές υπό μάλης σε ένα κράτος ανάλγητο και ανύπαρκτο σε όλες τις εκφράσεις του και ακόμα περισσότερο καταγέλαστου και ανυπόλειπτου διεθνώς. Ανάγκη ο ελληνικός λαός, που απόμεινε ακόμη ελληνικός, να ξεσηκωθεί εναντίον αυτού του προκλητικού, του αναίσχυντου μηδενισμού και να τον πολεμήσει. Με αποφασιστικότητα, χωρίς να πάρει ανάσα. Και χωρίς να παραθεωρεί πως ο μηδενισμός στέκεται στο κέντρο της βρωμισμένης κοινωνίας μας οπλισμένος με χρήμα και εξουσία.

ΧΑΟΣ - ΦΥΣΗ - ΑΝΘΡΩΠΟΣ - ΘΕΟΣ
Μια φορά, μέσα στο αρχέγονο Χάος σεργιάνιζε ό αρχέγονος άνθρωπος παρέα με μια νεράιδα. Από μια γωνιά του Χάους τους βλέπει το μηδέν καί ταράχτηκε. Ποιος αμφισβήτησε την πανταχού βασιλεία μου; σκέφτηκε. Καί όρμησε να τους καταπιεί. Απλώνει πρώτα το χέρι του στη Νεράιδα, αυτή κατατρόμαξε καί παρακάλεσε τον Θεό να την κάνει πέτρα. Καί ό Θεός την έκαμε πέτρα, καί την ονόμασε φύση. "Υστερα ρίχτηκε το μηδέν προς τον άνθρωπο. Ό άνθρωπος αλαφιάστηκε, τoβαλε στα πόδια καί παρακάλεσε τον Θεό να τον πάρει κοντά του, αλλά ό Θεός, καθώς φαίνεται, του αρνήθηκε. Ή φύση τον τραβάει να τον κάνει πέτρα για να γλυτώσει από το αδιάλειπτο κυνηγητό του μηδενός. Ό άνθρωπος όμως δεν δέχεται τέτοιο ξεπεσμό. Τότε ή φύση πού τον συμπαθούσε, έρριξε λίγο χώμα επάνω του, για να τον προστατεύει, μέχρις ότου άλλογνωμήσει ό Θεός.
"Ετσι ό άνθρωπος τρέχει πάντοτε κυνηγημένος από το μηδέν καί με την προσωρινή προστασία της φύσης, έξαιτεί καταφυγή στον Θεό. Στό επίμονο κυνηγητό, μπορεί να εκλέξει μεταξύ πέτρας καί μηδενός. Αλλά επιμένει καί ζητάει υποδοχή από τον Θεό. Ενώ το μηδέν τρέχει κατόπιν του. Ενώ ή φύση τον τραβάει να τον κάνει πέτρα.

Χρήστος Μαλεβίτσης (Παράκτιοι άνθρωποι)

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

Η θαμπωμένη χωρα

Η θαμπωμένη Χώρα
Πολλές φορές στου δειλινού τη μυστική την ώρα, όταν γυρνώ με την ψυχή βαριά συλλογισμένη, πολλές φορές στην ερημιά βγαίνει μιαν αυλή χώρα, μια χώρα πάντα σιωπηλή και πάντα θαμπωμένη.
Τα σπίτια της είναι κλειστά κι είναι παλιά. Κλωνάρια ξεβγαίνουν μέσ' απ' τις φτωχές αυλές, τις ρημαγμένες, στους τοίχους, στα κατώφλια τους, φυτρώνουνε χορτάρια κι οι στέγες μες στην πράσινη τη μούχλα είναι ντυμένες.
Έτσι είναι. Κι άλλα τα 'χω δει θαρρώ στα μαύρα ξένα, άλλα εδώ πέρα στο χωριό, και κάποια στο νησί μου, κάποια στο δρόμο του γιαλού, σε χρόνια ευτυχισμένα, κι όλα τους, κι όλη η χώρ' αυτή μου λέει για τη ζωή μου.
Α! Καθώς μπαίνω στ' άχαρα τα βραδινά στενά της, κανένας δεν υπάρχει πια να βγει να μ' απαντήσει, εγώ είμαι ο μόνος κι ο στερνός που τα περνώ διαβάτης θυμάμαι αγάπες σβήνεται το λίγο φως στη δύση•
Σβήνεται αγάλια ολότελα. Κι η χώρα η θαμπωμένη μαζί μ' εκείνο σιωπηλή βυθίζεται μακριά μου, γυρνάω σκυφτός.Κι αλλοίμονο! τριγύρω μου δε μένει παρά η νυχτιά, κι η σκοτεινιά κι η ατέλειωτη ερημιά μου.

Πορφύρας Λάμπρος

Το αρχαιότερο κείμενο του κόσμου

Το μέγεθος των κομματιών κυμαίνεται από αυτό ενός μεγάλου γραμματοσήμου μέχρι αυτό μιας φακής (φωτ. αρχείου)Τα Νέα
Θεσσαλονίκη: Ολοκληρώθηκε, μελετήθηκε και εκτυπώθηκε η πρώτη πλήρης έκδοση του αρχαιότερου βιβλίου της Ευρώπης, του περίφημου παπύρου του Δερβενίου.
Η παρουσίαση της πρώτης αυτής έκδοσης του κειμένου που έγινε από τους καθηγητές Κυριάκο Τσαντσάνογλου (ομότιμο καθηγητή της κλασσικής φιλολογίας), Θεόκριτο Κουρεμένο (αναπληρωτή καθηγητή της κλασσικής φιλολογίας) και Γιώργο Παράογλου (καθηγητή της παπυρολογίας) θα γίνει την ερχόμενη Πέμπτη στο αρχαιολογικό Μουσείο της Θεσσαλονίκης.
Πρόκειται για τον γνωστό, από το Φεβρουάριο του 1962, πάπυρο με ορφικό κείμενο, που βρέθηκε καμένος στον κιβωτιόσχημο τάφου του Δερβενίου (στον ίδιο όπου βρέθηκε ο εντυπωσιακός χάλκινος κρατήρας με την τέφρα του νεκρού, χρυσό στεφάνι και άλλα σκέυη). Ο πάπυρος φέρεται να γράφηκε στο δεύτερο μισό του 5ου π.Χ αιώνα (πριν από το θάνατο και την καύση του νεκρού που προσδιορίζεται στα 340 π.Χ).
Το κείμενο του παπύρου αποτελεί μια φιλοσοφική πραγματεία δοκιμιακής σχεδόν μορφής, ένα σχόλιο ουσιαστικά πάνω σε ένα ορφικό ποίημα του 5ου π.Χ.
Στο κείμενο αναλύεται η άποψη των ορφικών (φιλοσοφική θεωρία - δοξασία που διαδόθηκε στην Ελλάδα του 6ου π.Χ. από τη Θράκη και συνδέθηκε με τον Θράκα Ορφέα, στο πρόσωπο του οποίου αναγνωρίστηκε ο αρχηγέτης και δημιουργός σειρά επικών ποιημάτων με τον τίτλο «Θεογονίαι») περί της κοσμογονίας, θεογνωσίας, μυστικισμού και θρησκευτικών τελετών, ενώ σύμφωνα με τους μελετητές αποτελεί πρόδρομο του μονοθεϊσμού.
Η ανασύνταξη του βιβλίου υπήρξε επίπονη και χρονοβόρα. Σώθηκαν 266 κομμάτια, το μέγεθος των οποίων κυμαίνεται από αυτό ενός μεγάλου γραμματοσήμου μέχρι αυτό μιας φακής. Τα κομμάτια τοποθετήθηκαν στη σωστή τους θέση δημιουργώντας έναν κύλινδρο μήκους τριών περίπου μέτρων και μέγιστου ύψους 9,5 εκατοστών που περιείχε 26 στήλες κειμένου.
Πρόσφατα μάλιστα την επιχείρηση αποκρυπτογράφησης του κειμένου ανέλαβε πολυμελής επιστημονική ομάδα με επικεφαλής τον Ντερκ Όμπινκ του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, διευθυντή και γενικό εκδότη του σχεδίου για τους παπύρους από τον οξύρυγχο.
Η επιχείρηση ανασύστασης, μελέτης και δημοσιοποίησης του κειμένου, στην οποία μετείχε μάλιστα και ο υφυπουργός Οικονομικών Π.Δούκας, ο οποίος πέραν του προσωπικού ενδιαφέροντος δήλωσε απόλυτος υποστηρικτής του πρωτοποριακού προγράμματος φασματοσκοπικής φωτογράφησης του παπύρου, ενώ με την ιδιότητα του ως μέλος της κυβέρνησης δεσμεύτηκε για την όποια έκτακτη επιχορήγηση χρειαστεί προς το υπουργείο Πολιτισμού, χαρακτηρίστηκε ως μείζον θέμα «εθνικής σημασίας».